با آدم ها صمیمی نشو، خب؟ به خانه ها فکر میکنم به اعضایش که در آن چپیده اند، سر تا پایشان را غم گرفته.. یکی شوهرش مرده ( بابای بچه هایش شاید) یکی تک دخترش مرده، یکی تک خواهرش.. زنده ها در طبقاتی اپارتمانی پایین و بالای هم قرار گرفته اند، همانطور مرده هایشان در طبقات آپارتمانی بیرون از شهر که اسمش را گذاشته اند بهشت رضا. خانه ها بوی غم، بوی مصیبت میدهند، به تو میگویم چرا خانه را عوض کردیم اصلا؟ کاش هیچ وقت نمی کردیم. + نوشته شده در جمعه ۱۳۹۶/۰۳/۲۶ساعت 21 توسط ویولت

گفت گمت نکردم، گمم نکن. هنوز آدم هایی هستند که فکر میکنند خانه ی خدا یک جایی وسط یکی از ناقشنگ ترین شهرهای کشور های دنیاست؟ هنوز کسی هست که نداند خدا توی ِِ قلب آدم، روح آدم است.خدا آنجاست که نقاشی کردن را یاد گرفتی..آن جا که نت های موسیقی را روی ویالونت نواختی.. خدا آنجا بود وقتی هر کار ِِخوبی یاد گرفتی. خدا وسط ِِ همه ی حس های ِِ خوبت جاری بود، مثل امروز، مثل الان، مثل این صبح. مثل هر وقتی که حسش کردی و حالت خوب شد. + نوشته شده در دوشنبه ۱۳۹۶/۰۳/۲۹ساعت 6 توسط ویولت